Zat de uitvaart van Glen Hansard te kijken. Ik heb het niet zo met publieke rouw, de dood moet mysterieus en verborgen blijven denk ik, maar toch ontkom je er niet aan in dit digitale tijdperk. Zo kan ik me nog goed herinneren dat we op de basisschool met alle klassen naar de uitvaart van prinses Juliana keken, het deed wat met me.
De muziek van Hansard is me al meer dan de helft van mijn leven bijzonder dierbaar. Met mijn eerste vriendinnetje keek ik naar Once, op een zoldertje in Emmeloord. Ik meen dat we vijftien waren, en dat is toch al bijna twintig jaar geleden. Die muziek en die liefde in die film, zo puur, ooooo. Ik denk dat ik hierdoor begon met gitaarspelen, en niet door Nevermind van Nirvana.
Hij raakte wel een beetje naar de achtergrond, maar verleden jaar typte ik zijn naam steeds vaker in op youtube. Er zat zoveel menselijkheid en nederigheid in zijn persoon, hoe hij naar anderen keek en hoe hij steeds ruimte maakte voor andere artiesten.
Dat hij geliefd was bleek uit de mensenschaar van artiesten die op zijn uitvaart spraken en speelden: Eddie Vedder, Bono, een spraakopname van Patti Smith. Maar het raakte me niet bijzonder.
Tot zijn broer in beeld kwam. Een goede kop – het zou zo een Urker kunnen zijn – een man uit één stuk, die het lied I can see God zong. Johnny Cash had zoiets niet beter kunnen doen. Ik kon het niet meer droog houden.
Er is maar één video online van het origineel van dit nummer, daarop doet Gary Hansard de backing vocals, de man met het leren jack.
Ontdek meer van bas visscher
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.